Τίποτα δεν μπορώ πια να πω
Σε λίγο θα χαθείς στο απέραντο λευκό
Αυτό που ονειρεύτηκα
είναι μια σιωπή
Τα διάφανα χέρια σου
Το κρυμμένο άρωμα στα μαλιά σου
Όση ώρα μιλούσες
Εγώ έφευγα μακριά
πέρα από τη θλίψη
και πέρα απ' τη βροχή
Κανείς δεν θα με γνωρίζει αύριο
Ούτ' εγώ θα θυμάμαι τα σημάδια στους δρόμους
Σ' αγάπησα χωρίς να είσαι πουθενά
Μια αγωνία
Σαν τον ουρανό
και σαν το τελευταίο καλοκαίρι
Λοιπόν εσύ θα πας στις παλιές σου λαχτάρες
Θα συρθείς ως τον ομφάλιο λώρο
Προς το εκεί, που όλα είναι κίτρινες πέτρες
εκεί που υψώνονται σκιές στα παλιά έπιπλα
Αντίο ψυχή μου. Αντίο
Τώρα που θα μείνω μόνος
Θα ονειρευτώ ξανά τη μεγάλη θάλασσα
Την αλμύρα του νερού
εκεί που γεννήθηκα